Succesverhaal

Succesverhaal

Column Succesverhaal

Op dinsdagavond 2 juni organiseerden het Veritas-forum en het Abraham Kuyper Center een debatavond over succes. Hoogleraren Derksen en Roelofsma gaven een referaat over wat zij dachten dat succes was en hoe we daarmee moeten omgaan. De referaten ontlokten een interessante discussie over het belang van presteren in de maatschappij en op de universiteiten.

” Uit het referaat van Roelofsma leek naar voren te komen studeren elitair wordt “

Uit het referaat van Roelofsma leek naar voren te komen dat studeren elitair wordt, iets wat eerstejaars student Pieter Terlaak in zijn open brief aan de VU ook al aankaartte. Volgens Roelofsma heerst er op universiteiten een hiërarchie waarbij succes een bepalende factor is. Maar dat zou op de VU juist niet zo moeten zijn, pleit hij. Roelofsma noemt de VU een ‘bijzondere’ universiteit. Een universiteit die anders is dan de gemiddelde onderwijsinstelling. En dat verschil zit hem in de doelstelling die de VU hanteert: God en zijn wereld dienen in gehoorzaamheid en dienstbaarheid van het evangelie van Jezus Christus.

Dat betekent niet dat alles op de VU vanuit een christelijk perspectief bekeken moet worden, maar wel dat er anders tegen het leven en tegen de manier van onderwijs aangekeken zou moeten worden. Op de VU zouden studenten niet alleen hun brein moeten ontwikkelen, maar ook hun persoonlijkheid, karakter en normen en waarden. Of dat ook daadwerkelijk het geval is, daar kun je over discussiëren.

Pieter Terlaak, de schrijver van de open brief, vond duidelijk van niet. Hij ervoer een elitaire sfeer op de VU, wat impliceert dat er sprake is van een vergelijkingssysteem waarin onderscheid gemaakt wordt tussen goede en slechte, ofwel succesvolle en niet-succesvolle, studenten. Ook Roelofsma vond dat er hier en daar nog wel wat dingen anders mochten op de VU.

Maar daar ben ik het niet mee eens. Misschien komt het door het feit dat ik me slechts ten opzichte van gemiddeld tien medestudenten hoefde te bewijzen, maar tijdens de drie jaar dat ik op de VU Nederlands heb gestudeerd, heb ik nooit het gevoel gehad dat ik beter moest presteren dan de rest. Sterker nog, dat presteren leek helemaal niet zo belangrijk. Er was altijd ruimte voor overleg, discussie en verbetering.

” Passie voor je vakgebied, daar ging het vooral om “

En, nog typerender, de docenten – en dan voornamelijk de docenten die de literatuurcolleges verzorgden – leken het vooral tot hun missie te maken om ons studenten de liefde voor het vak bij te brengen. Passie voor je vakgebied, daar ging het dus vooral om. En dat je daarbij nog wat studiepunten moest behalen om over te gaan naar het volgende jaar was bijzaak.

Het blijft natuurlijk een feit dat je, ongeacht of je op de VU wel of geen prestatiedrang hebt ervaren, na je studie terechtkomt in een samenleving waarin je constant vergeleken wordt met anderen. Je bent heus niet de enige sollicitant voor die ene gave functie, en als jouw cv niet beter is dan dat van de andere kandidaten heb je toch echt gewoon pech.

Dit maatschappelijk vergelijkingssysteem maakt ook dat we soms dingen moeten doen waar we eigenlijk niet helemaal achter staan, alleen maar om beter te blijven dan de rest en dus ons brood te kunnen verdienen. Tijdens het debat stelde iemand terecht de vraag hoe wij, als jong talent dat zijn plek in de hiërarchie nog moet zien te veroveren, daarmee moeten omgaan.

Dat bleek een moeilijke vraag voor de hoogleraren. Blijf bij jezelf en doe alleen dat waar je achter staat, zo luidde het antwoord. Maar dat is makkelijk praten als je een vaste aanstelling hebt en al 35 publicaties op je naam hebt staan. Waar het toch vooral om ging, zo betoogden de hoogleraren, is dat je gelukkig bent.

” Soms moet je je op de weg naar geluk eerst bewijzen “

Daar wil ik me zeker bij aansluiten, maar soms moet je je op de weg naar geluk eerst bewijzen. Want laten we niet vergeten dat je op de universiteit wel wordt opgeleid tot wetenschapper, maar dat er ook genoeg studenten zijn die in de keiharde zakenwereld terechtkomen. En dan is zo’n prestatiegerichte studie misschien niet eens zo gek als voorbereiding op het werkende leven.

Door: Berith van Pelt


De open brief van Pieter Terlaak

Pieter Terlaak was eerstejaars student Geschiedenis aan de VU, maar voelde zich er niet thuis. Hij besloot met de studie te stoppen. In een open brief aan de VU legt hij uit waarom.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *