Prinses Diana

Roos van Engeland

Door Zadok Samson

“Goodbye England’s rose,” klonk het in september 1997 op de radio en tv. In de bijbehorende clip zat een pianist met pruik achter de piano het liedje te zingen. Ik was toen acht jaar en vond het prachtig. Ik wist wat er een maand geleden was gebeurd. Iets met een vrouw die was verongelukt terwijl ze werd achternagezeten door hordes fotografen. Een vrouw genaamd Diana. De prinses van Engeland. Wat ik niet wist, was dat haar overlijden een enorme schok teweegbracht. In Engeland, maar ook over de rest van de wereld. Pas toen Elton John Candle in the Wind zong, besefte ik de impact van haar dood.

In het nieuwe millennium hebben we afscheid genomen van nogal wat muzikanten, regisseurs en andersoortige artiesten, en social media zijn dé manier geworden om spijt te betuigen. Een zanger die zelfmoord heeft gepleegd? Iedereen gaat naar Twitter. Een regisseur die is overleden? We delen zijn filmtrailers via Facebook. Het is een mooie manier om van iemand afscheid te nemen, maar het heeft ook iets vluchtigs. Er worden wat woorden op de telefoon of computer getikt en er wordt op ‘enter’ gedrukt. Op naar de volgende.

Wat John deed, was niet uitzonderlijk maar wel erg sterk. Hij heeft een monument opgericht. Als dat ene liedje gespeeld wordt, denkt iedereen terug aan de prinses die door zovelen werd aanbeden. En dat is precies wat social media niet kunnen. Daarvoor is het te massaal, te groot. Het is fijn om je te laten horen, fijn voor die dierbaren dat er zoveel steun is; tegelijk is het ook erg anoniem. Er zal niemand meer opstaan om een liedje te componeren als er weer iemand is overleden. Dat ons de laatste tijd wel erg veel grote namen zijn ontvallen, zal hiermee te maken kunnen hebben.

Toch vind ik het zonde. Door wat woorden en emoticons aan elkaar te plakken, kun je jezelf wel emotioneel uiten, maar wordt daarmee aan het overlijden ook echt een betekenis gegeven? Wordt het nalatenschap voldoende benadrukt? Zoals John zingt: “Your candle’s burned out long before, your legend never will.”


Meer blogs van Zadok lees je hier.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *