Afbeelding bij blog Orlando

Lesbienne, Homo, Transgender, Biseksueel, Liefde

Als ik één ding van mijn ouders heb meegekregen, dan is het respect. Wie of wat je ook bent, zolang je een goed persoon bent, is het prima. En je blijft te allen tijde met je poten van elkaar af. Ik las en hoorde wel over homoseksuelen die met geweld te maken kregen; ik had het nooit gezien. Tot ik op een avond in de Mc Donald’s naar de wc ging en een grappig bedoelde opmerking maakte tegen een jongen. Hij stond uitgebreid zijn haar te checken voor de spiegel, en toen hij eindelijk klaar was zei ik: “Er zit nog een plukje scheef.” In plaats van de grap ervan in te zien, vroeg hij of ik soms homo was. Hij glimlachte, zijn toon niet. Dit is natuurlijk slechts een glimp van wat homoseksuelen te verduren krijgen, ik werd hier niet goed van. Want al zou ik homoseksueel zijn geweest: nou en?

Net terug uit New York kwam een pushbericht voorbij op mijn Ipad. Een schietpartij in een homoclub in Orlando. Als ik de berichten mag geloven zijn er minstens vijftig doden gevallen en is de aanslag opgeëist door ISIS. En waarom heeft de schutter zich in deze slachtpartij gestort? Omdat hij twee mannen met elkaar zag zoenen. En dat vond hij niet kunnen.

Zoveel mensen op deze wereld worstelen met hun geaardheid en durven soms nooit uit de kast te komen. Dit kan leiden tot depressie en soms tot zelfmoord. Simpelweg omdat iemand nooit zichzelf kan zijn en altijd moet toneelspelen. Ik weet nog dat er in Amsterdam een gay evenement werd georganiseerd, volgens mij als voorbereiding op de Gay Pride. Mijn vriend en ik gingen kijken wat er te doen was. De sfeer voelde goed, de blijdschap spatte van de menigte. Niemand deed alsof hij of zij hetero was. Geen maskers.

Deze schietpartij is een dieptepunt. Een ongenadig diep, donker, triest dieptepunt. Het is gewoonweg verschrikkelijk, nauwelijks in woorden uit te drukken. Als ik zie hoe in Amsterdam de LGBT-gemeenschap bij elkaar komt, hoe iedereen troost zoekt bij elkaar, krijg ik tranen in mijn ogen (excuus voor het cliché). Omdat ondanks deze gruwelijke massamoord de gemeenschap zich niet klein laat krijgen. Respect. Echt waar. En tegen eenieder die zich gekwetst voelt omdat twee mensen met elkaar zoenen, zou ik willen zeggen: dit is niet kwetsend of aanstootgevend. Dit is liefde. En daar blijf je verdomme van af.


Meer blogs van Zadok lees je hier.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *