Nationale Dodenherdenking

Blijf herdenken

Door: Zadok Samson

Het is weer die tijd van het jaar: Nederland herdenkt de Tweede Wereldoorlog en viert dat we beschikken over vrijheid. Vrijheid die we hebben gekregen dankzij de soldaten die hebben gevochten. Zoals altijd maakten de twee minuten aan stilte een grote indruk op mij. Op een paar gillende zwaluwen na (zeker weten doe ik het niet, maar volgens mij waren het zwaluwen) hield iedereen zijn mond en stond stil bij wat er jaren geleden is gebeurd.

Toegegeven, afgezien van de emotionele lading heeft het ook iets geforceerds. We houden honderdtwintig tellen lang onze mond en gaan dan weer verder met het leven. Wat verandert er eigenlijk door het zwijgen? Niet zo veel, volgens mij. En het verrast mij dat er jongeren op de Dam staan. Als ik mij niet vergis wordt het aantal overlevenden van de Tweede Wereldoorlog steeds kleiner. Wat als er straks niemand meer is overgebleven?

Er stond in Trouw vorige week een stuk over Johanna Reiss, die als tiener moest onderduiken. Met één zin beschrijft ze bovenstaande alinea perfect: “Ik kan mij (…) indenken dat Hollanders, en met name jongelui, inmiddels wel genoeg hebben van alle verhalen en herdenkingen van en over de oorlog.” Om verderop met ook weer één zin te zeggen waarom het herdenken zo goed is: “De subtiele speldenprikjes zijn ook nu voelbaar.” Ze doelt hiermee op mensen als Trump en Wilders, die zorgen voor een sfeer van angst en intolerantie. Precies wat er nu gebeurt, vond jaren geleden ook plaats: uitsluiting en isolatie van bepaalde doelgroepen.

Zullen we gewoon voorkomen dat we over een aantal jaar op de Dam staan om de slachtoffers en soldaten van een nieuwe oorlog te herdenken? Ik blijf met alle liefde meedoen aan een traditie waar een deel van de bevolking wellicht zijn bedenkingen over heeft, om zo meer ellende te voorkomen. Blijf herdenken.


Foto: ANP


Meer blogs van Zadok lees je hier

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *