Blogs Codex Historiae door Zadok Samson

Angst en kalmte

Op 22 maart loop ik door de gangen van mijn werk en haal mijn telefoon tevoorschijn om hem op stil te zetten. Er is een melding van nu.nl en ik vraag mij af wat er nu weer aan de hand is. Nog een politicus afgetreden? Gerommel in het voetbalwereldje? Nee, explosies in Zaventem, het vliegveld van Brussel. In de loop van de dag wordt mijn angst bevestigd: het is een aanslag geweest. Ruim een uur later volgen explosies in de metro van Maalbeek.

Twee extremen

De eerste keer dat ik bewust iets meemaakte van een terroristische aanslag, was met de vliegtuigen die zich in de Twin Towers boorden. Sindsdien is de war on terror in volle gang. Wat mij hieraan opvalt, is hoe de berichtgeving rondom deze aanslagen stilletjes aan een strijd is geworden tussen twee extremen: aan de ene kant de sympathietoners, die meteen hun profielfoto wijzigen naar de vlag van het desbetreffende land en komen met mooie citaten. Aan de andere kant heb je weer de ratiodenkers, die vooral roepen dat we rustig moeten blijven en vooral kritisch moeten blijven denken over de nieuwsberichten. Dan heb je nog ergens de doemdenkers, voor dit stuk laat ik die even buiten beschouwing.

Tussen de twee genoemde kampen is een broeierige verhouding ontstaan. Zo reageren de sympathietoners zeer hysterisch en hypocriet. Immers, waarom reageer je niet op andere aanslagen, hoezo verander je dan niet bijvoorbeeld je profielfoto dagelijks naar een andere vlag? En kom op, hoezo zijn wij in oorlog tegen ISIS? Onzin. De ratiodenkers blijven er dan weer heel erg nuchter onder en reageren te moralistisch. Wat geeft hen het recht met het vingertje te zwaaien en bovendien te beweren dat de regeringen iedereen opstoken?

Wat hebben de mensen in Brussel, Ankara, Madrid, of waar dan ook ter wereld eraan als je vooral roept dat je kalm moet blijven? Dat je je profielfoto aanpast? Dat we vooral niet alle Moslims over één kam moeten scheren of dat nota bene onze eigen wereldleiders deze aanslagen geënsceneerd hebben om zo de grenzen te sluiten voor vluchtelingen? Wat hebben zij eraan als we positieve oneliners blijven delen en liken of maar gaan denken dat iedere Moslim een bommengordel met zich meedraagt? Voor zover ik weet heeft dat geen enkel slachtoffer geholpen, geen enkele dode tot leven gewekt, waar dan ook ter wereld.

Ik stel voor dat we met een groep vrijwilligers naar de slachtoffers gaan en dan luisteren. De mensen hun verhaal laten doen. Of nog beter: laten we een Facebookgroep opzetten en dat iedereen die aanslagen van dichtbij heeft meegemaakt daar zijn zegje op kwijt kan. Zonder oordeel van anderen. Dan worden social media nog eens nuttig gebruikt.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *